Jezioro Lubowo (Morawy)

Położenie jeziora

-         dorzecze:  Noteć – Warta - Odra

-         region fizycznogeograficzny:  Pradolina Toruńsko - Eberswaldzka

                                                    - Kotlina Gorzowska

-    wysokość n.p.m.: 35,1 m

Podstawowe dane morfometryczne:

-    powierzchnia zwierciadła wody           100,1 ha

-    objętość jeziora                                   4052,7 tys. m3

-    głębokość maksymalna                            8,0 m

-    głębokość średnia                                     4,0 m

-    powierzchnia zlewni całkowitej             15,2 km2

 

            Zlewnia jeziora Lubowo jest prawie w całości zalesiona, są to tereny Puszczy Noteckiej. Jezioro zasilane jest dwoma dopływami, odpływ płynie do Noteci.

W zlewni bezpośredniej nie ma punktowego źródła zanieczyszczeń omawianego jeziora. Presja turystyczna na jezioro jest niewielka. Przy odpływie zlokalizowano pole namiotowe z zapleczem gospodarczym i sanitariatami. Ścieki gromadzone są w zbiornikach bezodpływowych.

            Badania jeziora Lubowo przeprowadził WIOŚ w Zielonej Górze – Delegatura w Gorzowie Wlkp. wiosną i latem 2001 roku. Wiosną w czasie badań temperatura powietrza wynosiła 8oC, niebo było zachmurzone. Latem przy słonecznej aurze było 24oC.

Epilimnion w jeziorze był bardzo płytki, zaledwie dwumetrowy. Znacznemu obniżeniu uległa koncentracja tlenu w przekroju pionowym jeziora. Zawartość tlenu na powierzchni wynosiła ponad 13 mg O2/dm3, a nad dnem stwierdzono jedynie śladowe ilości tlenu. Obciążenie wód substancjami organicznymi w okresie letnim wyrażone wskaźnikiem BZT5 było wysokie w warstwie powierzchniowej (III klasa) i umiarkowane nad dnem (II klasa). ChZT przyjmowało wartości odpowiadające III klasie. W okresie wiosennym w wodach jeziora Lubowo nie stwierdzono fosforanów. Zostały one już wykorzystane przez rozwijający się plankton. Rozwój planktonu spowodował ograniczenie przezroczystości wód do 1,0 m (III klasa) przy znacznej wartości suchej masy sestonu i wysokim stężeniu chlorofilu (III klasa i NON). Stężenie fosforu całkowitego w warstwie powierzchniowej, uśrednionego z wiosny i lata oraz fosforu i fosforanów nad dnem było wysokie i nie odpowiadało normom. Stężenie azotu mineralnego wiosną mieściło się w klasie I, natomiast stężenie azotu całkowitego (średnie z lata i wiosny) w klasie II. Podwyższona do III klasy była zawartość azotu amonowego nad dnem. Niewiele było w omawianym jeziorze związków mineralnych, co wyrażało się niskimi wartościami przewodności elektrolitycznej właściwej. W okresie letnim stwierdzono obniżoną wartość miana coli, wskazującą na II klasę czystości.

Wynik punktacji przeprowadzonej zgodnie z SOJJ wskazuje na III klasę czystości wód zbiornika.

Jezioro Lubowo jest podatne na degradację i zaliczone zostało do III kategorii. Wynika to przede wszystkim z morfometrii misy jeziornej, a zwłaszcza z niewielkiej jej głębokości. Wśród rozpatrywanych wskaźników zdecydowanie na korzyść jeziora oddziałuje jedynie fakt położenia zbiornika wśród lasów.

            W wiosennej mikrobiocenozie dominowały okrzemki z  rodzaju Bacillariophyceae. W okresie letnim najliczniejszą  i najbardziej różnorodną grupę fitoplanktonu stanowiły sinice z rodzaju Aphanizomenon i Oscillatoria.                 

Oba dopływy, zarówno wiosną jak i latem, sklasyfikowano w II klasie czystości ze względu na podwyższone wartości związków fosforu. Odpływ z jeziora do Noteci wiosną niósł wody zaliczone do I klasy, a latem do III ze względu na podwyższone wartości związków fosforu.

Jezioro Lubowo było wcześniej badane w 1993 roku. Sklasyfikowano je wówczas w II klasie. Obecne badania wykazały w stosunku do poprzednich wzrost stężenia fosforu całkowitego i soli mineralnych w jeziorze oraz pogorszenie stanu sanitarnego.     

powrót